~•Kojiroh•~ [ヘタリア : [∂]ω[∂] ♥ ≡ ≡][鋼の錬金術師 : ロイxエド]

สวัสดีขอรับทุกๆท่าน =/|\=!!!

มันกลับมาอีกครั้งแล้วครับ!!!!! Tagครับท่านผู้ชม!!!!!

มันมีการฉายซ้ำด้วยวุ้ย คนที่มอบTagให้เรานั่นก็คือ พี่มิค ครับท่าน (ที่จริงเราเองก็ว่าจะTagพี่ท่านแล้ว แต่กลัวไม่ว่างมาพิมพ์เล่นด้วย เราเลยยังไม่Tag =3=; /me เซ็งดิ่ว)

แล้วคราวนี้จะส่งต่อให้ใครดีหว่า =[]=!!!!

เรื่องนั้นไว้ทีหลัง! เรามาดูเรื่อง(ไม่)เด็ดกันดีกว่า [มันหมดมุขที่จะเขียนเอาฮาแล้วนิ TwT;;;]

Tag Round 2!!!!! -แต๊งงงงง- (/เอ๊ยยย ไม่ใช่สังเวียน =[]=;)

เรื่องน่าพิศวงเรื่องที่1 คือ........

ผมครับ!!!!!!!!!

อ๊ะๆ! ไม่ใช่ตัวของเรานะ แต่เป็นเส้นผมที่ติดอยู่กับหนังศีรษะของเราต่างหากขอรับ

หลายๆคนก็คงเห็นตัวเราบ่อยๆในงานโด งานคอส(แต่ไม่ค่อยไปบ่อยแล้วเพราะไม่ว่าง) ทุกคนมักจะเห็นตอนที่เราสวมชุดคอสมาก่อนบ่อยกว่าที่จะเห็นตัวเราที่ใส่ชุดไปรเวทธรรมดา แล้วก็มักจะเห็นตอนที่เราคอสเสร็จสรรพแล้วส่วนใหญ่ ดังนั้น หลายๆคนก็จะจำเราไม่ได้เมื่อเราถอดวิกออก

เพราะอะไรน่ะรึ................เพราะ...............................ผมเรามันไม่ตรงคับ.......................TTATT.....................

เรื่องนี้ดูเป็นปมด้วยของเราในสมัยเด็กมากมาย ไม่ว่าจะพี่ชายปากดีของเรา หรือเพื่อนๆสมัยประถม(ตอนนั้นอาฆาตมาก) มักจะเรียกเราว่า สิงโต อันนี้เรายอมรับได้ เพราะสิงโตก็เป็นมาสค็อตเราไปแล้วล่ะ แต่ที่โคจี้ไม่ปลื้มมมมมมมมมมมมมมมม นั่นก็คือ ยัยฟู หยิกหยอย โดยเฉพาะกับชื่อ "พุดเดิ้ล"

=[]=***!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ม่ายยยยยยยย จี้ม่ายปลื้มมมมมมมมฮ่ะ!!!!!!!!!!

ซึ่งไอ้เจ้าคนที่ว่าเราว่า"พุดเดิ้ล"นี่ มันก็เป็นเหมือนเรานะ แต่มันเป็นผู้ชายทรงผมแบบเจ้าเงาะอะ!!!!! แมร่งไม่ดูตัวเองเลย......................แถมเป็นตุ๊ดซะด้วย -*-

.

เผา เผา เผา ป๋าครับ ขอไฟอีก เผากำลังเกรียมได้ที่.........= =!!!!!

.

เรื่องสุดจะพิศวงเรื่องที่2 คือ..........

ส่วนเตี้ยสูงครับ......................

/อารมณ์ห่อเหี่ยวมาแต่ไกล =[]=""""

เอ่อ คือเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่เราเอือมระอามากที่สุดเมื่อเรามาเจอกับเอ็ด กร๊ากๆ

ตอนแรกเราก็เคยคิดนะ ทำไมช่วงตอนอนุบาลเราถึงตัวสูงปรี๊ดมากกว่าเพื่อนๆในชั้น แถมเพรียวอีกด้วย

ไปๆมาๆ พอมานึกดูตอนม.ต้น เราก็เริ่มคิดถึงเรื่องนี้มากขึ้นๆ............................

เคยคิดนะว่า เราสูงกว่าเพื่อนๆบางคนตอนอยู่ม.1 เราก็ดูจะภูมิใจมากซะด้วยสิ.............

พอย่างเข้าม.2-3 แล้วเข้าสู่ระดับม.ปลาย...........................................

มันพลิกผันมากเลยก๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ TTATT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

จากเพื่อนตัวเตี้ยๆ ตัวเล็กๆ บัดนี้.................บัดนี้................................มันตัวสูงโย่งแบบเป-รตได้แล้วครับท่าน TT_____________________________TT ไม่ว่าจะหญิงรึชาย มันก็เป็นแบบนี้กันหมดเลยครับ!!!!

หันมาดูตัวเอง.............เตี้ย..................เล็ก.................................กลม................................................................

เฮ่อ......................TT________________TT...........................................

เรื่องมันคงเพราะว่า สมัยเด็กเราชอบดื่มนมเป้นประจำ ดื่มมันทุกวัน ขนงขนมแทบไม่แตะ จนหมอบอกให้เราไปกินบัวลอยบ้าง จะได้ช่วยเพิ่มน้ำหนักไม่ให้ผอมก้างเกินไป

และแล้ว เมื่อเราต้องมาปราบเซียนนักแดร๊กสุกี้ ซึ่งนั่นก็คือพี่ชายเรา มีการท้านะว่าใครกินได้มากสุดชนะ

.

.

ผลปรากฏว่า..................ตรูแพ้ TT3TT"~ คิดกว้างไกลไปทำไมฟระว่าจะชนะไอ้คนกระเพาะหลุมดำได้ โฮกกกกกกกก

ระยะหลังๆเราเลยรู้สึกว่าตัวเราเองกินเองมากขึ้นจนกลมขึ้น ส่วนเรื่องกีฬาเราไม่ชอบตั้งแต่เด็กแล้ว ตัวเราเลยเป็นแบบที่ท่านเห็นนี่แล.......(แต่น้ำหนักเราไม่เกิน5xเลยนะ คงที่ตลอดจริงๆ Owo)

ส่วนเรื่องที่ว่าเกลียดพละ เหตุผลเพราะตอนเล่นแชร์บอล มาสเตอร์ (ครูผู้ชาย) ที่ร.ร.เก่าเรามันมาตบหัวเรากับตบหลังเราอย่างแรง (อารมณ์ร้ายคงเพราะปจด.ไม่มามั้ง??!?? ยิ่งผีกะเทยเข้าสิงอยู่)

ตรูผิดนักรึงายยยยยยยยยย ที่เล่นแชร์บอลไม่เป็นนอกจากเป็นโกล์ ="=*****

ปัจจุบันเสียชีวิตเพราะเป็นโรคมะเร็งเข้าให้ ไอ้เราก็ไม่อยากจะนึกสะใจมากนะ เพราะยังไงเค้าก็เป็นครู(ที่เราแค้นมาก)

.

เป็นยังไงครับ......................ข้อนี้โดนสุดๆใช่มั้ยล่ะพวกโย่งทั้งหลาย TTwTT!!!!!!!!!! (เผาจนไม่มีอะไรจะเผาอีกแล้ว อุตส่าห์ปิดมานาน)

เอ แต่พอเรามาเจอเอ็ดแล้วหัวใจเราเบิกบานเรื่องนี้มากขึ้น เพราะความเตี้ยสูงมันใกล้กัน+ชอบเอ็ดสุดหัวใจ มันเลยยอมรับตัวเองได้ (/เวง ไม่ยอมรับความจริงอีกตรู)

.

เรื่องพิศวงเรื่องที่3 คือ.....................

การโดนปล่อยเกาะ!!!!!!!!!

ไม่น่าตื่นเต้นเท่าไหร่เลยแฮะเรื่องนี้ = =; แต่มันก็แอบขำตอนเด็กๆอะนะ

.

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีครอบครัวเล็กๆ(?)อยู่ครอบครัวหนึ่ง อันประกอบไปด้วย พ่อ แม่ ลูกชายคนโต ลูกสาว(?)คนโต และลูกชายคนเล็ก อาศัยอยู่ที่กทม.อย่างสงบสุข

อยู่มาวันหนึ่ง เด็กน้อยทั้ง3และคุณพ่อคุณแม่ได้พาไปเยี่ยมอากงอาม่าที่ต่างจังหวัดนั่นก็คือ จังหวัดบุรีรัมย์

อยู่ไป2-3วัน เด็กสาวผู้นี้มันแอบซ่า บอกผู้เป็นพ่อและแม่ว่า "แม่ ให้*ตี๊ด*อยู่ที่นี่กะอาม่าอากงจนถึงเปิดเทอมเลยก็ได้นะ อยากไปตกปลากับญาติๆ"

.

.

วันต่อมา เด็กน้อยทั้งสามตื่นขึ้น แล้วลุกไปกะว่าจะไปหาพ่อและแม่ แต่ปรากฏว่าไม่เจอ.......................................

- สมพรปรารถนา!!!!! -

ปากดีจริงๆเลยเด็กน้อยเอ๋ย สมพรปากเอ็งเลยโคจี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! = ="!!!!!

มันไม่ใช่ในตัวเมืองด้วยนะ แต่เป็นบ้านในนอกเลยด้วยซ้ำ แอร์ก็ไม่มี ทีวีก็ไม่ชัด ที่สำคัญ ตอนนั้นเราติดเกมส์ตกปลาของPS1อยู่เลยอารมณ์ค้างเข้าให้ =[]=;

วันแรกๆ - ยังคงปกติดีอยู่

สัปดาห์นึงถัดไป - เริ่มเซ็งๆ หดหู่

2-3สัปดาห์ - ดิ้นกะแด่วๆอยู่3พี่น้อง

หลังจากที่3พี่น้องโดนปล่อยเกาะอยู่ก็เริ่มจะทนไม่ไหว เราเลยฉุกคิดได้ว่า เคยมีคนเดินทางไปต่างประเทศด้วยการ นำตัวเองใส่เข้าไปในกล่องพัสดุแล้วส่งไปต่างประเทศ โดยอาศัยอยู่ในกล่องนั่นตลอด อาหงอาหารก็กินของแห้งในนั้นแหละ (แต่เรื่องสุขาเรามิรู้นะ ฮา) และในที่สุด คนๆนั้นก็เดินทางถึงที่หมายสำเร็จจนได้

เอาล่ะสิ ตอนนั้นเราอายุเพียง10ขวบด้วยซ้ำมั้ง (ไม่แน่ใจเรื่องอายุ แต่ก็อยู่ช่วงนั้นแหละ) เราก็เลยหารือกับพี่และน้องชาย พอเอาความคิดพุดลอยๆกับอากง เค้าก็ขำเราใหญ่เลย แอบมีบอกว่าลงกล่องมันไม่ไหวมั้ง อึดอัด ถ้าจะส่งงั้นนะ ส่งไปทีละส่วนๆดีกว่า

-ทีละส่วนๆ??-

มันคืออีหยังวะ.....? ในใจคิดยั้งงั้น แล้วอากงก็พูดเล่นมาว่าตัดแขนขาออกแล้วส่งไปรษณีย์มันจะลดน้ำหนักให้เบาลงดี ไม่อึดอัดด้วย

เออ...............เอางี้เลยหรอครับ.................................แม้จะขำๆ แต่ความคิดที่เราคิดนั้น หนทางมันช่างลำบากเหลือเกิน เราก็เลยต้องล้มเลิกไป พอใกล้เปิดเทอม พ่อกับแม่เราก็มารับกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ (ไม่ต้องตัดไปทีละส่วนๆให้ลำบากเล่นด้วย กร๊ากๆๆๆๆ)

.

เป็นยังไงครับท่าน เรื่องนี้ไม่เห็นขำเลย ฝืดจริงๆครับ ถ้าใครขำบอกด้วยนะครับ เหอๆๆๆๆ =3=~ (จะได้ไปเปิดคาเฟ่กับเค้าซักที)

.

เรื่องพิศวงเรื่องที่4 คือ......

การ์ตูนและญาติไอ้มดแดงสมัยก่อน!!!

สมัยก่อนมันก็มีการ์ตูนหลายๆแนว เหมาะสำหรับเด้กๆทั่วไป แต่เรามีคำถามที่อยากถามท่านว่า.....

ท่านเคยดูเรื่องตำรวจสายฟ้าจีบันหรือไม่!!!!?

เรื่องนี้ถือว่าโบร่ำโบราณบานบุรีมากเลยครับท่านผู้ชม มันก็เป็นแนวคล้ายๆไรเดอร์ที่ใช้คนจริงแสดง สมัยนั้นเอฟเฟคก็คงยังไม่ดีเท่าปัจจุบันนะครับ มันก็เป็นแนวที่มีตัวเอกทำงานเป็นตำรวจ(ทำงานที่ไหนเราไม่รู้ละ) แต่เวลามีปีศาจจากต่างดาวจะมาทำการระรานโลกมนุษย์ นายตำรวจคนนี้จะแปลงร่างเป็นตำรวจในคราบหุ่นยนต์(ประมาณว่าตัวเกราะที่สวมเป็นเหมือนประกอบไปด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดในยุคนั้น ไฮเทคมากฮ่ะ)

นอกจากจีบันแล้ว การ์ตูนที่เราชอบสมัยนั้นมันชื่อเรื่องอะไรไม่รู้ล่ะ แต่มีตัวเองเป็นแม่มดสาวน้อยที่สามารถแปลงร่างได้โดยใช้ตลับแป้ง รู้สึกจะท่องคาถาว่า "เวทย์มนต์มายา จงแปลงกายา เป็น...... ณ บัดนี้"

เรื่องนี้เราว่ามันตลกดีนะ เปิดอกพูดได้เลยว่าตอนเด็กๆเราชอบมากๆๆๆๆ มันมาในช่วงที่จีบันฉายด้วยล่ะ ^^

เรื่องถัดมา เป็นเรื่องที่เราชอบสมัยประถม เรื่อง จอมโจรสาวเซนท์เทลล์ แนวเรื่องก็ออกเป็นนร.สาวเมอิมิ จะได้รับงานจากซิสเตอร์เซระ(เพื่อนของเมอิมินั่นเอง) งานเหล่านี้ได้มาจากการที่ประชาชนมาสารภาพบาปที่โบสถ์ของร.ร. เช่น ช่างเพชรที่ได้รับว่าจ้างให้ดูแลพลอย"ดาวตกสีฟ้า" และของจริง แต่ด้วยความเลินเล่อ ช่างเพชรได้คืนของปลอมให้ผู้ว่าจ้างไป แล้วเค้ารู้สึกสำนึกผิด หผู้เป็นหลานสาวจึงได้ไปสารภาพบาปที่โบสถ์ หลังจากนั้น เมอิมิก็จะแปลงร่างเป็นโจรสาวเซนต์เทลล์ แล้วจะนำพลอยของจริงไปคืนให้ แต่ก็มีอุปสรรคคือ มีนักสืบอาซึกะ Jr. (เพื่อนของเมอิมิเช่นกัน) ได้ไล่ล่าเพื่อจับเซนต์เทลล์อยู่ ก็เลยตั้งตนสัญญาว่าจะจับเซนต์เทลล์ด้วยตัวเองให้ได้ ประมาณนั้นล่ะ บางครั้งก็ได้รับงานให้ขโมยของคืนเจ้าของที่แท้จริง ซึ่งก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร (มันก็ไล่จับกันอยู่อย่างนี้แหละฟระ)

.

เหอๆๆ โบร๊าณโบราณ~~~ ประมาณว่าเด็กที่เกิดมายุคนี้คงไม่เคยดูกันแหง ปัจจุบันเพลงของจีบันยังล่องลอยอยู่ในหัวเลยล่ะ กร๊ากๆ จีบันนนนนนน จีบันนนนนนน~~~~ ใครมีเพลงจีบันบอกนู๋ที อยากได้มาก

(/มันจะมีมั้ยฟระ = =";;)

.

เรื่อง(ไม่)พิศวงเรื่องที่5 คือ......

Jazz Music!!!!!

ชวนฉงนเล็กน้อย ทำไมวัยรุ่นสมัยนี้มันมีคนหัวบุราณมากเลยรึ?

ตามกาลเวลา ณ บัดNowนั้น วัยรุ่นจักปราดเปรื่องเรื่องเพลงและดาราต่างประเทศแบบสมัยใหม่ เช่น Kuttun Arashi ดงบัง ฯลฯ

อืม......พวกดาราสมัยนี้เค้ามีผลงานที่เราชอบอยู่บ้างก็จริง แต่ไม่ได้ชอบขั้นบ้า มากสุดคงจะชอบแค่เพลงบางเพลง(ดาราไทยก็เหมือนกัน) แต่ในหัวของเรานั้น มันไปอีกทางเลยตั้งแต่เจอสเน่ห์แห่งความนุ่มลึก นั่นก็คือ Jazz

ทำไมถึงชอบ ก็เพราะชอบอะดิ (/ผัวะ!!!! กวนส้น-ตรู๊ด- นะเอ็ง =[]=")

"ขออภัยด้วยครับ ถ้าไม่ฮา แป้กจริงๆ =_="; "

สเน่ห์แห่งความนุ่มลึกนั้น มันมาจากเครื่องดนตรีที่เรากำลังจะไขว่ขว้ามาในอนาคต นั่นก็คือ Saxophone ขอรับ เราว่ามันเป็นเครื่องดนตรีที่มีเสียงเป็นเอกลักษณ์ ไพเราะ และที่สำคัญ เป็นเครื่องดนตรีที่ในหลวงทรงโปรดด้วย (ถ้าเราเขียนราชาศัพท์ผิดขอโทษด้วยนะครับ พูดง่ายๆว่า ตัวท่านเองชอบอะนะ)

เราประทับใจในหลวงด้านพระอัจฉริยภาพเรื่องนี้มากเลยล่ะ และเป็นแรงบันดาลใจที่เราจะต้องทำให้ได้หลังเอนท์เสร็จ >w<!!!!!!

ปัจจุบันนี้ เราชอบเพลงพระราชนิพนธ์(บางเพลง)อย่างใกล้รุ่ง ยามเย็น H.M.Blues(ชะตาชีวิต) Oh I say และผลงานของKohแต่เป็นอัลบั้มเก่า ตอนนี้เราไม่สามารถซื้อมาฟังได้เพราะแผ่นเพลงแพง จนคิดว่าโหลดฟังอาจจะคุ้มกว่าTTwTT

นอกจากแซ็กแล้ว เรายังชอบเพลงสไตล์กีต้าละติน เปียโน ไวโอลิน มากๆ เป็นไปได้ก็เคยคิดอยากเป็นนักดนตรี หรือเข้าวงโยธวาธิตด้วยซ้ำ แต่คนที่จะทำกิจกรรมเหล่านี้ได้ มันต้องมีความรับผิดชอบเรื่องการเรียนสูง ต้องเรียนเก่ง ไม่งั้นตามไม่ทันและทำให้เราเรียนแย่ เราเลยต้องตัดใจ เพื่อเลือกเรียนมากกว่าทำกิจกรรม

.

เรื่องนี้ไม่เผา ไม่พิศวง(?) แต่เป็นความภาคภูมิใจในความที่ว่า เรามีพระมหากษัตริย์ที่เราเคารพที่สุดในโลก ไม่ว่าจะสมัยก่อนหรือสมัยปัจจุบันก็ตาม ใครที่มันก่อความวุ่นวายกับแผ่นดินของตน เท่ากับท่านทำร้ายในหลวงของเราไม่ทางตรงก็ทางอ้อม ไอ้พวกไร้สามัญสำนึกเหล่านั้นเอ๋ย ขอให้มันโดนลงทัณฑ์ ลงนรกไปเลย อย่าได้ผุดได้เกิดอีก!!!! (ทุกคนคงรู้นะว่าใคร ตั้งแต่ผู้ก่อการร้าย รัฐประหาร จนกระทั่งพวกวางบอมบ์ ณ เวลาปัจจุบัน)

.

"เรารักในหลวงตราบชั่วชีวิตของเรา ถึงตายไปเป็นเศษผงธุลี เราก็จะยังรักและเคารพท่านตลอดไป"

โอเคขอรับ หมดเรื่องTag มาโซนนี้ดีกว่า

วันนี้มีการ บูม (วันที่ม.6เรียนจบ)

ตอนเช้าๆ ก็มีการประกาศเข้าแถวตามปกติอะนะ แต่พอถึงเวลาเคารพธงชาติ สวดมนต์ ร้องเพลงร.ร.เมื่อไหร่ ทุกคนจะร้อง+สวดเสียงดัง ทั้งๆที่ทุกวันมันจะงุบงิบๆจนไม่ร้องเลยด้วยซ้ำ 5555 (รักร.ร.ฮ่ะ)

จากนั้นก็จะให้ม.6ล้อมวงรุ่นน้องทั้งระดับ แล้วบูมต่อ หลายๆคนก็ร้องไห้ โศกเศร้าที่ต้องลาจากเพื่อนสนิทไป ตอนแรกๆเราก็ซึ้งหรอกนะ แต่พอดีเราไม่มีเพื่อนสนิทอยู่ห้องเดียวกัน+คนละร.ร.กัน ที่สำคัญคือ เพื่อนๆของส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นพี่+รุ่นน้องเสียมากกว่า ทั้งเข้ามหาลัยไปแล้ว หรือจะอยู่ต่างร.ร.หรือร.ร.เดียวกันก็ตาม แต่ตัวเราเองก็คงไม่ใช่คนที่เค้าคิดว่าเป็นคนที่สนิทที่สุดหรอกมั้ง

ระหว่างนั้น หลายๆคนก็จะวิ่งเอาดอกไม้ไปไหว้อาจารย์ ที่จริงเราก็ควรประทับใจหรอก ถ้าเพื่อนๆมันไม่แตกรังวิ่งไปคนละทิศคนละทาง เดินไปไหนมาไหนก็คนเดียว อนิจจา......ไม่พ้นจากเหตุการณ์สมัยก่อนเลยแฮะ......ไปไหนมาไหนก็ไปคนเดียว เพื่อนซี้ก็อยู่ต่างห้อง วันนี้นู๋นางิอยู่ในแถว นู๋ซาเคียวโดนดักแถวสาย(เอ มันจะมาใส่มุขอะไรตอนนี้ฟะ) ส่วนนู๋รี่กับนู๋คาเมะไม่รู้โดนด้วยรึเปล่า แล้วก็พวกนู๋บุน นู๋ตาล นู๋รี่เบอร์2เราก็ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนในของแถว

ตอนเดินไปล้อมรอบน้องๆ เราดีใจนะที่น้องๆเรียกเราตอนที่พวกเค้าอยู่ที่แถวและแถวที่โดนดักสาย(น้องๆที่เรากล่าวมาข้างต้น) แทบอยากจะดีใจทั้งน้ำตาว่า อย่างน้อยก็ยังดีที่มีเพื่อน ถึงแม้จะคนละรุ่นก็ตาม

วกกลับมาตอนที่วิ่งเอาดอกไม้ไปให้อาจารย์ ทุกคนก็แตกรังไปหมด เราก็ไม่รู้จะไปที่ไหน นอกจากเดินตามเพื่อนไปก่อน แต่สุดท้าย เราก็ต้องมาเหงาเดินอยู่ตัวคนเดียวแล้วขึ้นห้องไป

เป็นไปตามที่เราคิด ไม่นานอาจารย์นศ.จากหมวดแนะแนว2คนก็มาเขียนอวยพรบนกระดานให้+มาตามงานที่ต้องส่ง แต่คนที่เห็นเหตุการณ์ส่วนนี้ทั้งหมด ก็มีเราคนเดียวในช่วงนั้น

ไม่นานก็ลงไปเรียน+สอบพละกับเพื่อนๆที่ตามมาสมทบทีหลัง

.

ถึงเวลาเที่ยง คราวนี้เป็นการทำงานที่ร้านน้ำอาจจะครั้งสุดท้าย เนื่องจากวันที่5-6ต้องมาเรียน+ส่งงานอีก เราก็เลยกะว่าจะทำอีก แต่ป้าก็บอกว่าถ้านร.น้อยก็ไม่ต้องทำก็ได้ แต่เราว่าอยากทำง่ะ อยากมันส์ครั้งสุดท้ายที่จะทำได้ในสมัยชั้นม.ปลาย (ทำมา2ปีเอง ดูเหมือนผูกพันกับงานแบบนี้จัง 55)

.

.

หมดคาบเที่ยง เราก็ไปห้องชุมนุมศิลปะครั้งสุดท้ายที่จะได้เจออาจารย์หมวดนี้และรุ่นน้อง รุ่นน้องม.5มีพวก นู๋นางิ นู๋คาเมะ นู๋ซาเคียว นู๋พลอย ฯลฯ ส่วนม.4มีนู๋แนส (น้องๆทุกคนที่กล่าวมาเป็นรุ่นน้องที่เราคุยด้วยบ่อยที่สุดและดีที่สุดที่เราได้คุยมา ส่วนอีกหลายๆคนก็อยู่ต่างชุมนุมเลยไม่เจอ)

ตรงนี้แหละที่เราประทับใจจริงๆนะ มีบูมพวกเราม.6(มีเรากับเพื่อนอีก2คน) แบบว่า แปลกใจมากเลย เราเองก็เขินๆเล็กน้อย ไม่นึกว่าจะมีงี้ด้วย ซึ้งฮับ มีการลากเพื่อนๆมาบูมอีก ซึ้งหนักกว่าเดิม (แอบน้ำตาซึม TwT)

.

.

ตกเย็น เราก็กลับบ้านอย่างไม่อาวรณ์กับเหล่าเพื่อนที่ห้องเท่าไหร่ ไม่เศร้าเกินไป แต่ก็ดีใจที่มีเรื่องฮาๆกับเพื่อนในห้องเยอะ คุณไม่คุยกับเราก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่เพื่อสนิทก้ไม่เป็นไร แต่ อย่ามาใช้สิทธิพิเศษจากเพื่อนอย่างเราเหมือนเพื่อนสมัยม.ต้นละกัน

*ตรงนี้ผูกใจเจ็บมากๆ*

ตั้งแต่ที่เราไปทำงานที่ร้านน้ำตรงโรงอาหาร2 เหล่าเพื่อนๆที่เราไม่ชอบ และมีคนที่แกล้งเราจนเกลียด(เพื่อนไอ้คนที่เราเอารองตรีนไปตีหัวมันน่ะแหละ) พวกมันไม่ใช่เพื่อนสนิทเรา เรียกเราแต่เธอๆๆ ไม่เรียกชื่อเรา ตรงนี้ไม่ชอบ แต่ก็ไม่ว่าอะไร แต่พอพวกคุณมาเห็นคุณกรูขายน้ำทันที นี่ละ มันมาเรียกชื่อเรา แล้วขอใช้สิทธิพิเศษงี่เง่าๆเหล่านี้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน แค่ซื้อน้ำแค่นี้ไม่มีปัญญาไปต่อแถวรึไง เราเองก็ต้องบริการคนอื่นนะ พอตัวคุณมรึงสั่งผิดก็มาบอกว่าเราเทผิด แหม เราละอยากจะเอากาแฟร้อนๆสาดแมร่งให้พองไปหมดทั้งตัวเลยเฟร้ย!!!

.

จากเหตุการณ์ข้างตน ควรนึกถึงคนอื่นๆด้วยนะว่า มีมารยาทซักนิด มีน้ำใจซักหน่อย ถึงไม่ใช่เพื่อนสนิทก็หัดเกรงใจกันซะบ้างเหอะ!!!

.

.

จบกับเรื่องเก็บกดวันนี้ ขอบ่นซักนิด จะช่วยเราได้มากเลย TTATT

ปล. นู๋รี่ พี่ขอโต๊ดดดดดดดดที่หลงๆลืมๆ พอดีทำงานนอนดึกไปเลยลืมคราวหน้าพี่จะเอาโดดงบังไปให้อ่านน้า TT[]TT;;;;

ปล.2 ขอบคุณที่อุตส่าห์อ่านจนจบขอรับ (/โค้ง)